Na een intensieve drie-jarige opleiding, de start van een eigen zaak en het verwerven en uitvoeren van opdrachten, waren er tijd en kapitaal om mijn eigen stem te laten horen.

Had ik een plan? Nee. Had ik een concept? Nee. Ik begon gewoon. Met Drakenbruid, elders op deze website te zien. Een documentaire over Nepal raakte mijn hart, en in eindeloze schetsen ontstond een beeld wat mij beviel.  En dat beeld heb ik omgezet naar Glas-in-lood.

Terug kijkend zijn er steeds repeterende elementen in mijn werk. Mijn handschrift wordt steeds losser en ik stap uit het rechthoekige kader, uit een diep gevoelde behoefte. Mijn werk is kleurrijk, Barok, en bevat altijd diep gelaagd brandschilderwerk. Ik zoek steeds meer de grenzen op van wat er mogelijk is in het snijden van glas.  Mijn werken behoorden tot de vaste collectie van het Museum voor vlakglas- en emaillekunst in Ravenstein in de periode 2005-ca. 2014, toen het Museum sloot.

Heb ik een plan? Ja. Er ligt een ontwerp klaar over een lastig breekpunt in mijn leven. Nu nog de tijd en het kapitaal. Heb ik een concept? Ja. Alles wat mijn hart diep raakt, teksten, gedichten, muziek, documentaires, is het waard om verbeeld te worden. Ik sta open voor de wereld en de mensen daar in. Wie weet wat er gaat komen.

In de afbeelding het Geboorteraam van mijn drie- inmiddels volwassen- zonen. 1998.